تازه های روانشناسی

رفتار صحيح در مقابل فرزندان

آيا والدين بايد احساسات واقعي خودشان را نشان دهند يا بايد آنرا براي خودشان نگه دارند؟
 چه هنگامي بايد والدين رفتار خودشان را كنترل كنند ؟چه زماني اجازه دارند احساساتشان را نشان دهند؟

سيما در حاليكه در آشپزخانه پيازها را براي شام خورد مي كرد با خودش فكر مي كرد امشب را چگونه مي تواند پشت سر بگذارد ؟ آيا بايد سر شام تظاهر كند كه حالش خيلي خوب است و اصلاً مشكلي وجود ندارد ؟
 در واقع او اصلآ با اين حال حوصله تظاهر را نداشت، او خيلي عصباني بود و دلش مي خواست فرياد بزند ، نه اينكه توي آشپزخانه مشغول غذا پختن باشد ، يا حداقل از شدت ناراحتي بلند بلند گريه كند . سيما احساس مي كرد به اعتماد او خيانت شده است ، درست يكساعت قبل متوجه شده بود كه شوهرش زده ماشين را زخمي كرده كه البته چيز مهمي نيست چون ممكنه براي هر كسي كه رانندگي مي كند اتفاق بيفتد ، ولي متاسفانه شوهرش هيچوقت حاضر نيست مسئوليت خطايي را كه كرده بپذيرد بلكه  ترجيح مي دهد مخفيانه ماشين را تعمير كند ، وبعد براي مخفي كردن مخارجي كه پرداخته عنوان  كند كه مثلاً كيف پولش را گم كرده . امروز سيما  صورتحساب تعميرات را پيدا كرده بود و مي خواست از عصبانيت فرياد بزند . عصبانيت او نه از خرابي اتومبيل بود و نه از پرداخت اجرت تعمير آن بلكه او از دروغگوي و مخفيكاري شوهرش عصباني بود .

درست همين موقع دختر كوچولوي سيما وارد آشپزخانه مي شود و مي خواهد بداند كه چرا مامانش اين شكلي نگاه مي كند و چراچشمانش پراز اشگ است ؟ آيا سيما بايد به دخترش صادقانه جواب بدهد ؟ آيا بايد به فرزندش بگويد كه پدرش يك دروغگو است و به اعتماد او خيانت كرده است ؟ سيما از خودش مي پرسد معلوم نيست كه شوهرش چه چيز هاي ديگري را از او مخفي كرده و به او دروغ گفته است ؟

سيما از دست خودش هم عصباني است كه هر وقت اشتباهي مي كرده صادقانه براي  شوهرش تعريف مي كرده و هميشه شوهرش جنجالي بپا مي كرده كه چرا او آنقدر بي توجه است ؟ سيما از خودش مي پرسد ، آيا او مي تواند به زندگي با مردي ادامه دهد كه حاضر نيست اشتباهات خودش را بپذيرد و همه تقصير ها را گردن ديگران مي اندازد .

واقعيت اينستكه بچه ها را نبايد در گير مشكلات بزرگتر ها كرد، والدين بايد توانايي كنترل خويش را داشته باشند. سيما هم بخوبي اين مسئله را مي دانست خصوصاً كه دخترش با خوشحالي منتظر شام دسته جمعي بود ، بنابراين از دخترش مي خواهد كه ميز شام را بچيند واو اينطور نشان مي دهد كه همه چيز مرتب است .

در مورد اينكه بايدوالدين احساسات خودشان را نشان دهند يا نه ؟ بين متخصصين هم اختلاف نظر وجود دارد . امروزه يك روش كاملاً واضح در اين زمينه نيست . زمان مادر بزرگها رسم اين بود كه هيچوقت و به هيچ قيمتي نبايد والدين ناراحتي خودشان را به بچه ها نشان دهند . 30 سال بعد حتي در مهد كودكها بچه ها تمرين فرياد زدن مي كردند يعني بايد آدم همه چيز را بيرون بريزد .

امروزه يك نسل بعد، والدين از خودشان سئوال مي كنند كه آيا بايد در مقابل فرزندشان احساسات خودشان را كنترل كنند ، يا بايد احساس واقعي خود را نشان دهند ؟ گروهي از متخصصين معتقدند كه احساسات را بايد فقط براي خودمان نگه داريم زيرا كودكان نياز به والديني قوي و مقاوم دارند ، والدين بايد به فرزندشان نشان دهند كه مسئوليت پذير ومورد اعتمادند  تا فرزندشان در پناه آنها احساس امنيت كند .

نكته مهم اينستكه والدين نبايد هرگز از فرزندشان بعنوان سطل آشغال گله و شكايت هاي خودشان سوء استفاده كنند. اين عمل باعث ترس و نگراني آنها مي شود . 

منبع:   www.eltern.de/richtiges/verhalten/vor/den/Kindern/stark/sein-oder-losheulen  

مترجم : زهرا خباز بهشتي